احادیث امام حسن مجتبی (ع)

مقدمه – حدیثی از امام حسن مجتبی علیه السلام

قـالَ الحَسنُ بنُ عَلِىٍ علیهماالسلام: «أَمّا بَعْدُ فَإنَّ عَلِیّا بابٌ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِنا وَمَنْ خَرَجَ مِنْهُ کانَ کافِرا، أَقُولُ قَوْلِی هَذا، وَأَسْتَغْـفِرُ اللّه َ لِی وَلَـکُمْ.»
امام مجتبى علیه السلام در حضور پدر گرامى اش خطبه اى خواند که در بخشى از آن فرمود: «همانا على بن ابى طالب علیه السلام دربى است که هرکس بر آن وارد شود؛ یعنى او را بشناسد و بر او اقتدا کند، آرامش و امنیت کامل را درمى یابد و هرکس به آن درب روى نیاورد و مخالفت با او کند کفر و بدبختى و تیره روزى او را فرا خواهد گرفت، سپس فرمود: این گفته و مطلب اساسى من است، آنگاه براى خود و دیگران طلب رحمت و آمرزش نموده و گفت: استغفر اللّه لى ولکم و آنگاه از منبر فرود آمد.»
الروائع المختاره، ص۷؛ تفسیر فرات کوفى، ح۵۴، ص۷۹؛ بحارالانوار، ج۴۳، ص۳۵۱

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *