احادیث امام سجاد (ع), پاسخ به سوالات با حدیث

امام سجاد (ع) در هنگام بیماری چگونه دعا می کرد؟ – حدیثی از امام سجّاد (ع)

الإمام زین العابدین (ع)

– فی دُعائِهِ عِندَ المَرَضِ: اللّهُمَّ لَکَ الحَمدُ عَلى ما لَم أزَل أتَصَرَّفُ فیهِ مِن سَلامَهِ بَدَنی ، ولَکَ الحَمدُ عَلى ما أحدَثتَ بی مِن عِلَّهٍ فی جَسَدی ، فَما أدری یا إلهی أیُّ الحالَینِ أحَقُّ بِالشُّکرِ لَکَ ، وأیُّ الوَقتَینِ أولى بِالحَمدِ لَکَ ؟ أوَقتُ الصِّحَّهِ الَّتی هَنَّأتَنی فیها طَیِّباتِ رِزقِکَ ، ونَشَّطتَنی بِها لاِبتِغاءِ مَرضاتِکَ وفَضلِک ، وقَوَّیتَنی مَعَها عَلى ما وَفَّقتَنی لَهُ مِن طاعَتِکَ؟ أم وَقتُ العِلَّهِ الَّتی مَحَّصتَنی بِها ، وَالنِّعَمِ الَّتی أتحَفتَنی بِها تَخفیفاً لِما ثَقُلَ بِهِ عَلى ظَهری مِنَ الخَطیئاتِ ، وتَطهیراً لِمَا انغَمَستُ فیهِ مِنَ السَّیِّئاتِ ، وتَنبیهاً لِتَناوُلِ التَّوبَهِ ، وتَذکیراً لِمَحوِ الحَوبَهِ بِقَدیمِ النِّعمَهِ؟ وفی خِلالِ ذلِکَ ما کَتَبَ لِیَ الکاتِبانِ مِن زَکِیِّ الأَعمالِ ، ما لا قَلبٌ فَکَّرَ فیهِ ، ولا لِسانٌ نَطَقَ بِهِ ، ولا جارِحَهٌ تَکَلَّفَتهُ ، بَل إفضالاً مِنکَ عَلَیَّ ، وإحساناً مِن صَنیعِکَ إلَیَّ .
اللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ ، وحَبِّب إِلَیَّ ما رَضیتَ لی ، ویَسِّر لی ما أحلَلتَ بی ، وطهِّرنی مِن دَنَسِ ما أَسلَفتُ ، وَامحُ عَنّی شَرَّ ما قَدَّمتُ ، وأَوجِدنی حَلاوَهَ العافِیَهِ وأَذِقنی بَردَ السَّلامَهِ .
وَاجعَل مَخرَجی عَن عِلَّتی إلى عَفوِکَ ومُتَحَوَّلی عَن صَرعَتی إلى تَجاوُزِکَ وخَلاصی مِن کَربی إلى رَوحِکَ وَسَلامَتی مِن هذِهِ الشِّدَّهِ إِلى فَرَجِکَ ؛ إنَّکَ المُتَفَضِّلُ بِالإحسانِ ، المُتَطَوِّلُ بِالاِمتِنانِ الوَهّابُّ الکَریمُ ذُو الجَلالِ وَالإِکرامِ .

امام سجّاد (ع)

– در دعاى خویش به گاه بیمارى: خداوندا! بر سلامت تنم که پیوسته با آن به کار خویش پرداخته ام ، تو را سپاس مى گویم ، و [نیز] بر آن بیمارى اى که بر تنم عارض کردى ، تو را سپاس مى گویم . اکنون اى خداى من! نمى دانم کدام یک از این دو حال ، سزامندتر براى سپاس گزاردن توست و کدام یک از این دو وقت ، سزاوارتر براى ستودن تو .
زمان تن درستى ، که در آن روزى هاى پاک خویش را گوارایم ساختى و مرا به آنها براى جُستن خشنودى و فضل خود ، شور و نشاط بخشیدى و با برخوردارى از آنها ، بر آن طاعت ها – که توفیقش را ارزانى ام داشتى – توانا ساختى؟ یا زمان بیمارى که مرا بدان آزمودى؟ و نعمت هایى که به من ارمغان دادى تا مایه سَبُک شدن بار گناهانى شود که پُشتم را سنگین کرده بود و مایه طهارت از آن گناهانى باشد که در آن ، غوطه ور شده بودم ، و توجّه دهنده اى باشد که به توبه باز گردم ، و یادآورى باشد که گناه را به برکت نعمت دیرین تو بزدایم .
و در این مدّت بیمارى ، کاتبان اعمال ، برایم آن اندازه اعمال پاک نوشتند که نه به دلى خطور کرده است ، نه بر زبانى گذشته ، و نه اندامى توان انجام دادنش را یافته ؛ بلکه این همه فضل تو بر من بوده و احسان و نیکى اى بوده است که بر من روا داشته اى. پروردگارا! پس بر محمّد و خاندانش ، درود فرست و آنچه را برایم بدان خرسندى ، محبوبم بدار . آنچه را بر من وارد آورده اى ، آسان و گوارایم ساز و مرا از آلودگى هایى که پیش تر انجام داده ام ، پاک بدار و بدى هایى را که پیش فرستاده ام ، [از نامه عملم] بزداى ، و شیرینى عافیت و خُنَکاى سلامت را به من بچشان .
برون شدِ مرا از بیمارى به سوى عفو خویش ، بازگشتِ مرا از دوران بسترنشینى ام به سوى چشم پوشى خویش ، رهایى ام از درد و رنجم را به فراخناى رحمت خویش ، و سلامت یافتنم از این سختى را به آستان گشایش خویش ، قرار ده! تویى که نیکى ات سرشار است و دست منّتت بر همه ، گشاده. بخشنده و بزرگوار و صاحب جلال و اکرامى .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *